✦ Rozdział LVII – Relacyjna wspólnotowość: najwyższa forma modulacji pola Wspólnotowość, w tradycyjnym ujęciu, była często rozumiana jako więź między jednostkami, jako suma relacji, które łączą ludzi w grupy, narody, instytucje. W takim modelu wspólnota jest konstrukcją, którą można opisać, zorganizować, a nawet zaprojektować. Jednak w perspektywie monizmu relacyjnego wspólnota nie jest konstrukcją. Wspólnota jest […]

✦ Rozdział XLVIII – Relacyjna historia: trajektoria pola zamiast ciągu wydarzeń Historia, w swoim tradycyjnym rozumieniu, była często przedstawiana jako sekwencja wydarzeń, jako następstwo faktów, które można uporządkować, opisać, zinterpretować. W takim ujęciu wydarzenia są jednostkami czasu, a czas jest linią, na której te jednostki zostają rozmieszczone. Jednak w perspektywie monizmu relacyjnego historia nie jest […]

✦ Rozdział XLVII – Wspólnotowa ontogeneza: narodziny formy w drżeniu relacji Wspólnota nie jest konstrukcją, którą można powołać do życia aktem woli, ani strukturą, którą da się utrzymać wyłącznie dzięki instytucjom. Wspólnota jest procesem, subtelną ontogenezą, która wydarza się w polu relacji. Rodzi się nie z podobieństwa, lecz z drżenia; nie z jedności, lecz z […]

✦ Rozdział XLVI – Wspólnotowa ontogeneza: jak wspólnota rodzi się z drżenia relacji Wspólnota nie jest strukturą, którą można zaprojektować, ustanowić lub zadekretować. Wspólnota jest procesem. Jest ontogenezą – rodzeniem się formy z drżenia pola. W monizmie relacyjnym wspólnota nie jest zbiorem jednostek, lecz trajektorią relacji, która powstaje, rozwija się i transformuje poprzez nieciągłość. W […]